Vandaag is Foskie onder het mes geweest. Om er zeker van te zijn dat ik om 10 uur bij de dierenarts zou zijn, ben ik om 9 uur weg gereden. Onderweg was er echter een agent die de radar er de schuld van gaf dat mijn snelheid 15 kilometer te hoog was. Ik moest stoppen en de agent zei “goede morgen, ja de radar.” en of hij mijn rijbewijs en NIE kaartje even mocht hebben. Het was dus duidelijk de schuld van de radar, als die daar niet gestaan had, had ik nu geen bon gehad. 10 minuten later mocht ik verder rijden nadat de agent en ik elkaar nog een fijne dag hadden gewenst. Vervelende was nu wel dat ik geen haast had, maar nu de tijd wel begon te dringen. Maar goed, ik was, zoals een echte Nederlander, exact op tijd. Sterker nog, de dierenarts was te laat.
Binnen wordt Foskie op een rvs tafel gezet en een pootje wordt een beetje kaal geschoren waar even later een infuus aansluiting op aangesloten wordt. Daarna krijgt hij de verdoving. Hij kan gezien zijn leeftijd (we denken ergens tussen de 14 en 16 jaar, hij is geadopteerd en van de straat) beter niet onder volledige narcose gebracht worden. Maar hij gaat wel goed slapen, verzekerde de dierenarts mij. Ik moet bij Foskie wachten tot hij buiten westen is.
Als de dierenarts hem mee naar de operatiekamer neemt, vertelt hij mij dat het ongeveer een uur gaat duren. Daar gaat mijn ochtendplanning. Eerst was ons verteld dat we hem om 10 uur moesten brengen en om 2 uur weer moesten halen. Mijn plan was naar de Obramat, de Action, de Chinees en een nieuwe winkel net zo iets als de Action te gaan en om dan een dagmenu bij de Burger King te nemen. Het werd dus de supermarkt voor de wekelijkse boodschappen en daarna kon ik Foskie weer gaan halen.
Foskie krijgt bij de dierenarts gelijk zo’n kap zodat hij niet kan gaan liggen. Maar, wat moeten we doen als hij buiten op straat weer met zijn buik over de straat schuurt voor de jeuk? Iets wat hij altijd doet. Een rompertje zegt de dierenarts. Hebben ze bij de Chinees. Met instructies voor de wondverzorging en na het pinnen gaan Foskie en ik naar huis.
Thuis loopt hij alsof hij teveel alcohol op heeft met de kap om, overal tegenaan. Maar gelukkig blijft hij het meest gewoon liggen. Later op de dag, als Sol klaar is met haar werk, gaan we op rompertjes jacht. Bij de grote Chinees in Chantada hebben ze geen baby kleding. In Chantada vinden we een baby/kleuterkleding winkeltje, maar een rompertje hebben ze niet. We worden doorverwezen naar een ander winkeltje voor baby en kleuterkleding. Allemaal deftige dingetjes voor baby’s en rompertjes hebben ze ook. Dan begint de vrouw in de winkel, die duidelijk al lang geleden voor het laatst een baby gehad heeft, met baby vragen voor het rompertje. Sol probeert de baby vragen te beantwoorden, waarop ik zeg dat het voor een hond is. De vrouw schrikt, maar als we uitleggen waarom we het nodig hebben en we een foto van Foskie laten zien, snapt ze het helemaal en zoekt iets goedkoops voor ons. 2 voor 12 euro, ‘das geen cent te veel hoor’ om met de woorden Zeeuws Meisje te spreken.
Foskie loopt nu met een rompertje aan, maar wel achterstevoren. Achterpootjes door de gaten voor de armpjes en staart door het gat van de hals. Het is een mooi rompertje van kant, net zoals de must die Zeeuws Meisje op heeft. Met een rood kerstlint zit het bij zijn nek, de voor en achterkant van de onderkant van het rompertje bij elkaar geknoopt met een mooie rode strik.
O ja, de operatie is goed verlopen, de zak met het gezwel wordt opgestuurd en verder onderzocht. Over 8 dagen mogen de hechtingen er uit.
Water.
In ons bos hebben we een waterbron. Dat is een tegen de bergwand gemetselde bak. Ik noem het een sarcofaag. Maar die is al tijden lek, maar omdat we dat water niet gebruiken is dat eigenlijk niet zo’n probleem. Omdat het steeds droger wordt en water steeds schaarser, al hebben wij nog genoeg, wil ik toch de sarcofaag repareren. Ik was al eens bezig geweest om het bij het lek al wat schoon te maken, maar met al dat water wat er maar uit blijft komen is het lastig repareren. Een geluk bij een ongeluk, zou je kunnen zeggen bij deze droogte, want het geeft mij nu de gelegenheid de sarcofaag te repareren. Er komt namelijk bijna geen water meer in en dus ook via de lekken niet uit.
Afgelopen dinsdag heb ik ons aggregaat met de tractor van werk in het bos weg gezet. Mijn plan was om alles dicht te smeren met snelcement. Ook al komt er niet veel water in op dit moment, dat wat er komt moet er wel gelijk uit. Daarom moest ik het aggregaat in stelling brengen om gebruik te kunnen maken van de waterstofzuiger die ik ooit van Cees en Clemie kreeg (bedankt nog voor de kaart Cees en Clemie). Daarmee kon ik het water opzuigen. Het was wel een race tegen de klok, snelcement is snel hard en de stofzuiger zit snel vol en die moest ik dus telkens legen. Maar het is allemaal gelukt. Het project is nog niet klaar, maar het lek is gedicht. Ik heb vandaag een meting gedaan. Op dit moment geeft de bron 1700 milliliter water in 30 seconden. Dat is dus 204 liter per uur en 4896 liter per dag en dus ruim 1,7 miljoen lieter per jaar.
De Zonsverduistering.
Ik had grootse plannen om alles te fotograferen en zelfs live de beelden van de telescoop op YouTube te streamen. We wonen immers in het pad van de zonsverduistering. Blijkbaar zijn er nieuwe berekeningen gemaakt voor het pad van de zonsverduistering, nu wonen we er namelijk net niet meer in. Mijn telescoop meenemen? Maar die is niet echt mobiel meer. Ik heb nog wat andere camera’s waar ik van alles mee vast wilde leggen, maar ook dat moet ik allemaal meenemen naar een plek die ik nu moet gaan zoeken. Ik heb daarom besloten, dat Sol en ik gewoon van het gebeuren gaan genieten, camera’s die thuis blijven, en telescoop blijft binnen. We nemen twee stoelen mee en kijken wel waar we gaan zitten.
Water.
Ik heb nog meer over water te vertellen. Maar dat is voor een volgende blogpost, want ik moet er nog dingen voor uitzoeken.
Gelukkig is alles goed gegaan met Foskie en nu hopen op een goeie uitslag,
het rompertje is echt een goed idee staat schattig 😄,
Ben benieuwd hoe het met de zonsverduistering verloopt , jullie zitten vrij kortbij A Corùña jammer van je telescopen maar samen met Sol kijken is natuurlijk ook leuk en romantisch 😀, geniet samen het schouwspel,
José
Hola,
Het is natuurlijk de oplossing voor Foskie maar ik kan me ook voorstellen dat die mevrouw in de winkel aanvankelijk “vreemd” opkeek. Het ziet er nog koddig uit ook.
Het is een mooi verhaal en duidelijk over de sarcofaag en met wat er zelfs nu nog uitkomt zouden er vele telers in Nederland blij mee zijn. Ben benieuwd naar wat je nog meer over water te vertellen hebt.
Wij gaan natuurlijk niet zo’n mooie en volledige zonsverduistering zien als jullie maar apart is het wel. Wij hebben het ooit ook gezien ook al was die niet helemaal volledig maar het soort licht is apart en hoe de vogels reageren is ook heel apart. Die denken volgens mij echt dat het avond gaat worden.
Houdoe
Hoi Rob en Sol,
Ben blij fat het met Foskie goed is gegaan, en de foto’s zijn erg schattig. Van dat water snap ik niet zo veel maar dat zie ik nog wel eens. Hier is het vandaag en gisteren heerlijk weer geweest tussen de 22 en 25 graden morgen wordt het weer warmer. Succes met Foskie en het water, 2 belangrijk dingen. Gr. Ma