Ik weet het niet precies meer, maar ergens in het voorjaar van 2024 begon ik met de werkzaamheden om een terras te maken in de tuin. Eerst een vlak stuk uitgegraven met de tractor in een hellend stuk van de wei. Daarna gingen er pijpen de grond in die ik afvulde met zwarte grond en om er vervolgens een deksel op te maken. Het was allemaal gratis afval van baas Pablo, het waren oude voederbakken uit de varkensstal.
Daarna is alles tussen de pijpen afgedekt met zwartplastic om vervolgens op de pijpen een zwevend terras te maken. De pallets kregen we van mijn ouders toen die hier op vakantie waren.
Niet heel veel later heb ik er de tuintent, opgezet zodat we lekker buiten op ons terras in de schaduw of uit de regen konden zitten.
Na afgelopen winter was het echter niet meer mogelijk in de schaduw of uit de regen op ons terras te zitten. Na 3 jaar ging het, keihard geworden, doek aan flarden tijdens de wintermaanden. Eerst een klein scheurtje, daarna een grotere scheur en niet veel later hingen er alleen nog gordijnen te wapperen.
Omdat we ook dit jaar toch wel weer bij alle weer typen buiten willen kunnen zitten op ons terras, besloten we een iets ander soort tuintent te kopen. Moet wel zeggen dat ik de benaming tuintent, partytent, pergola een beetje net niet passend vind. We hebben geen partytent gekocht, een tent is het zo ie zo niet, maar echt een pergola is het ook niet. Maar als ik op Google zoek naar een ‘carpa’ kom ik alles tegen en ook het ding, een ‘carpa de jardin’ die we gekocht hebben.
Het is een duur ding, dus een nieuwe terrasvloer over de pallets zou heel mooi zijn, maar er zat er even niet meer in. Doen we later.
Als afgelopen zaterdag de 13e mijn ouders de caravan parkeren op de camping, vertellen we tijdens de koffie dat we deze keer wel een klusvakantie hebben. Normaal houd ik liever ook vakantie, maar de carpa in elkaar zetten is iets wat alleen niet kan. Mijn moeder vraagt of er dan eerst niet iets aan de pallets gedaan moet worden, want eigenlijk vindt ze dat niets. Nou, vertellen we, dat willen we wel maar dat zit er even niet in. Niet heel veel later krijgen we de vloer voor op het terras.
‘s Maandags gaan we naar de nieuwe Orbamart in Ourense met de aanhanger om materiaal om een terrasvloer te leggen te gaan kopen. Voor we naar de Obramart gaan, gaan we eerst naar de Chinees, want op het industrieterrein zit een grote Chinees. Als mijn moeder en Sol uitgekocht zijn bij de Chinees gaan we naar de Obramart. Er was echter iets geks, in Ourense was een plank 30 euro, in Santiago de Compostela 25 euro. Als je twee planken moet hebben is het niet interessant om naar Santiago te rijden, maar we hebben nog al wat nodig, en na even rekenen blijkt het toch wel interessant te zijn om ‘even’ op en neer te gaan naar Santiago.
In de winkel vertel ik een medewerker welke planken ik nodig heb en hoeveel. De planken liggen op een hoogte van 3 meter, en de medewerker werkt zich in het zweet om de planken naar beneden te krijgen. Mijn vader en ik laden ondertussen de aanhanger vol. Er zijn ook wat beschadigde planken, of we die ook willen hebben, ze zijn gratis. Nou dan willen we ze wel. Als we alles ingeladen hebben en we de boel vast willen zetten met spanbanden, komt er een man en een vrouw aan lopen. De man vraagt of ik verstand heb van het leggen van een terras, want iemand die zoveel koop moet weten waar ie mee bezig is. Nou nee, ik ben handig, maar ik ben geen professional. De man vraagt waarom ik hout koop in plaats van composiet? Ik vertel dat hout goedkoper is dan composiet, dat je bij composiet (planken) nog een hoop klein materiaal nodig hebt om het te monteren en bij hout alleen schroeven. Daar komt bij, leg ik uit, dat mijn ondervloer uit pallets bestaat en die zijn niet helemaal vlak en omdat composiet niet zo makkelijk buigt als hout, is hout in mijn geval de beste keuze. Inmiddels spreken we overigens al wel Engels, want het was het echtpaar duidelijk dat wij geen Spaanse zijn. Ze blijken Argentijns te zijn en wonen ook in Galicië. We hebben zeker een half uur staan babbelen.
Op dinsdag zijn we begonnen aan de terrasvloer, meten, zagen en schroeven alles in de brandende zon. Als de vloer zover klaar is dat de carpa gezet kan worden, stoppen we met het leggen van de vloer. De carpa is van Duitse makelij, dus degelijk. Alles zit heel goed verpakt en de handleiding is ook erg duidelijk op een paar kleine dingen na.
Donderdag hebben we een rustdag. We gaan eerst naar het klooster in Oseira voor een rondleiding. Ik had de rondleiding al gedaan toen mijn schoonouders hier waren, maar het is geen straf om het complex nog een keer te bezichtigen. Daarna zijn we op chique gaan eten in Carballiño. In de avond, als het wat koeler is, gaan mijn vader en ik de laatste hand leggen aan de carpa. Mijn moeder komt ook helpen en geeft boutjes, ringetjes en speciale blokjes aan voor het dak. Sol zorgt voor koffie tijdens de pauze, niet alleen tijdens deze ene pauze trouwens. Donderdagavond tegen tienen is alles af, alleen de gordijnen nog.
Vrijdag moeten we nog wat halen bij de Obramat en ook de nieuwe Action, naast de nieuwe Orbamat is open. Voor de Nederlanders die op vakantie naar de Action willen is dit een aanrader, zo’n grote heb ik in Nederland (bij ons in Breda in de omgeving) nog niet gezien!
Nu moeten we naar huis. Min of meer als smoes moeten de honden uitgelaten worden. Sol had het idee om een grote opening van het terras te organiseren. Daarbij moeten lintjes geknipt worden en moet er champagne gedronken worden. Lintjes… tja, bij de Action hebben ze alles 😉 en champagne hebben ze bij de supermarkt. Sol belt onderweg van Ourense naar uit met de supermarkt om te vragen of ze een fles champagne koud kunnen leggen. Thuis gekomen laten we Foskie en Antares uit, gaat Sol daarna het eten klaarmaken en zorg ik dat champagne, glazen en een lintje gespannen is. Tijd om mijn ouders te bellen zodat mijn moeder het terras officieel kan openen door het lintje door te knippen.
Vandaag, zaterdag in de ochtend, hebben we de laatste planken van de vloer gelegd. Het terras is nog niet helemaal af. Maar dat is iets voor de komende dagen. ‘s Middags waren we uitgenodigd bij Marie en Xavier om te komen eten. Het was gezellig en we hebben heerlijk zitten tafelen.
Jullie verhalen door Ton van den Wijngaart VERHALEN
Vakantie 2026 week 3
Jullie verhalen door Mieke Mertens VERHALEN
Weer een vervolg van ons leven
Wat krijgen jullie een mooi terras dat met deze temperaturen met veel zweet is gebouwd. Deze keer een echte bouwvakantie zowel voor jou als je vader. En de tafel bij de buren was wel heel goed gevuld, maar het gezelschap is ook belangrijk. En van de carpa kun je dus goed genieten. Tot de volgende blog weer.
Ziet er prachtig uit
Ton je 3de week was dus een werkweek maar zo samen bezig zijn is goud waard. Hoe jij schrijft dan voelt het net of we er zalf bij mogen zijn. Bedankt.
Altijd leuk, twee meldingen 😉
Had de eerste melding ook gezien hoor, die kwam alleen uit bij de vorige blogpost, maar ja dat was natuurlijk geen probleem.
Is wel een heel mooi paviljoen geworden trouwens, met een knappe vloer ook nog, aardige ouders hoor 😉
Veel plezier verder met jullie vakantie allemaal!
Hola,
Omdat ik vrijwel altijd gewend ben iets als reactie te geven op de blog is dat deze keer iets moeilijker. Simpel omdat wij erbij waren om het project van Rob en Sol te helpen opbouwen. Soms heb je van die karweien waarbij je zegt “bloed, zweet en tranen”. Deze keer kun je de tranen weglaten, of het moeten er van geluk geweest zijn. Bloed kwam er dan weer wel enkel keren aan te pas maar dat komt omdat de huid van mij inmiddels lijkt op vloeipapier zo dun. Wat zeker wel van toepassing is op het aangehaalde spreekwoord is ZWEET. Het is lang geleden dat een pensionada zoveel vocht verloren heeft maar het is het meer dan waard geweest.
Ook hebben wij enorm genoten van het levenswerk van Mieke en Carlo en de omweg voor ons van enkele honderden kilometers was het meer dan waard. We willen nog even de langste dag van het jaar hier in Frean meemaken voordat we aan onze terugreis, ook weer via omwegen mee gaan maken. Deze maand hoeven ze zich in Etten Leur (onze woonplaats) nog niet druk te maken dat wij het daar weer “onveilig” gaan maken.
Op z’n Brabants deze keer……….HOUDOE
Ziet er gezellig uit , met nog even een afwerking hier en daar kunnen jullie al ervan genieten en zeker met dit weer. Pa en Ma net op de juiste tijd gekomen😀en je ziet zo gepiept.
Nog veel plezier samen,
José
Wat is jullie terras mooi geworden en wat fijn zo’n samenwerking afgezien dat het veel sneller gerealiseerd is! Geniet ervan na de ‘Grand Opening’ ook voor jullie vliegen de dagen voorbij en hier is het inmiddels ook bloedheet geworden. Nog fijne dagen samen, groetjes Biddie
Ziet er goed uit en knap gedaan met de temperaturen van de laatste dagen!
Wat een werk, maar weer super mooi geworden. Jammer dat je ouders al weer teruggaan. Onze dochter en kleinkind wonen ook in Spanje, maar blijft moeilijk toch het afscheid nemen. Tot de volgende mail weer en natuurlijk weer de terugreis van je ouders.