Dag 1
Voor de fervente bloglezers is het geen verrassing dat wij ieder jaar Richting Frean (Carballedo) gaan. Normaal is onze vertrekdatum 2 juni aangezien ons jongste kleinkind op 1 juni jarig is en oma dan met geen mogelijkheid eerder van huis gaat. Dit jaar is het echter anders aangezien hij zijn verjaardag al op vrijdagavond 29 mei gevierd heeft dus zonder bezwaar konden wij 2 dagen eerder vertrekken. Dus zondagmorgen 31 mei konden we om exact 6.47 uur vertrekken vanuit ons vertrouwde stulpje in Etten Leur. Ons huis blijft wel bewoond aangezien het jongste kleinkind ervan af precies zijn 21-ste verjaardag (1-6) gaat verblijven. Zijn vader en moeder hebben het huis tijdens onze afwezigheid versierd. Onze verplaatsing gaat vandaag via Antwerpen>Brussel>Charleroi>Reims>Troyes naar het gehucht Eaux Puiseaux . Een afstand van 500 km. Natuurlijk onderweg af en toe rusten, wat eten en Ton een shagje natuurlijk. Op een zo’n rustplaats staat een informatiebord over “Port de La Pompelle”. Na wat trappen klimmen (Ton) doemt een grote fortificatie op. Het heeft alles te maken met WO-I en de slag aan de Marne. We gunnen onszelf nu niet de tijd om verder te kijken en/of rond te lopen maar onthouden het wel voor je weet maar nooit. Rond 15.00 uur zijn we op de geplande camping en zoeken een heel mooi plaatsje en laten de caravan aangekoppeld zitten aan ons trekpaardje. Verders niet veel meer gedaan.
Dag 2
Op het program staat vandaag een verplaatsing naar Saint Flour (een eindje voorbij Clermont Ferrand). Helemaal vlot gaat het niet aangezien we tot 2 x toe te maken kregen met wegomleggingen en 2 x file in verband met wegwerkzaamheden. Op zich geen probleem immers “het is wat het is” maar Truus (onze navigatie) blijft zich bemoeien met haar aanwijzingen. Onderweg tijdens stops natuurlijk wel even Liroy (onze jongste kleinzoon) contacten evenals zijn ouders om alle te feliciteren met zijn 21-ste verjaardag. Ons trekpaardje krijgt het wel voor zijn kiezen met het doorkruisen van het Centraal Massief. De hoogste top die we passeerde was 1107 meter. Als bij de camping aankomen die we gepland hebben dan blijkt die voorgoed gesloten te zijn. Op Ineke haar telefoon een camping in de buurt gezocht. Op Ton zijn telefoon (een bejaarde Nokia) gaat dat immers niet. Aangegeven bij de camping die in het scherm tevoorschijn kwam blijkt dat een Car Park camping te zijn waar je met lidmaatschapspasje in moet loggen. Na wat geklooi toch zover gekomen dat de slagboom openging en een mooi plekje gezocht. Caravan wederom niet afgekoppeld omdat we wederom maar 1 nacht hier staan. We waren een echte bezienswaardigheid op die camping aangezien wij de enige waren met een caravan en alle andere alleen maar campers. De rit van vandaag was 456 km. Frankrijk verwelkomt vandaag trouwens meer familieleden. Onze oudste kleinzoon Myron (23) van beroep chauffeur op een vrachtauto om auto’s te transporteren heeft vandaag een aantal raceauto’s in Amsterdam geladen en die moeten naar Monaco om daar voorafgaand aan de F1 races van a.s. zondag de straten van kabaal te voorzien. Pas na het raceweekend moet zijn vrachtje weer terug naar Nederland
Dag 3
Bij het wegrijden van de camping ontdekken meteen dat er op loopafstand een traditionele markt gaande is. Dit is iets om te onthouden voor wellicht ooit eens. Voor anderen die rondreizen noteer dus woensdagochtend markt in Saint Flour. Het grootste gedeelte vandaag is autosnelweg. Eigenlijk hadden we gepland om de hoge brug in Millau te nemen maar omdat we die al eens gedaan hebben en nog nooit via de plaats Millau zelf onder in het dal doen we dat nu maar. De brug is apart natuurlijk maar via de plaats zelf is veel mooier. Net buiten de plaats gestopt voor koffie met uitzicht op de brug in de verte (Foto 5). De rit gaat voorspoedig al zijn we in en rond Perpignan wat aan het kloten en is het er erg druk. Na een rit van ca. 370 km aangekomen op de camping in Palau del Vidre waar we 2 nachten blijven. Zowaar ’s avonds wat regen gehad. Zeker 3 druppels
Dag 4
We hadden ontdekt dat er op woensdag ochtend een traditionele markt is in Corillioure. Een stadje aan de Middellandse zee aan de voet van een kasteel/fort. Een afstand van ca.15 km en het is stralend weer ca. 28 graden. Op loopafstand van het centrum waar de markt is bevindt zich een hele grote parkeerplaats en aan het aantal auto’s te zien zijn wij niet de enige. De weg loop wel stijl naar beneden maar dan doet de zwaartekracht vanzelf zijn werking. Het is inderdaad een hele gezellig markt en dus zorgen we er ook voor dat de €’s niet bederven. Ook het stadje zelf is leuk met vrijwel alleen maar winkeltjes en terrasje. Uiteraard koffie met iets lekkers op zo’n terrasje direct aan het strand gelegen met uitzicht op de Middellandse zee. Terug naar de auto besluiten we dat ik alleen de auto ga halen dan hoeft Ineke de steile klim niet te doen. Voordat we teruggaan naar de camping eerst even naar de supermarkt om wat in te slaan en ook om ons trekpaardje van eten te voorzien. Na wat gegeten en gerust te hebben gaan we naar een glasblazerij hier in het dorp. Je kunt er zo binnen lopen en lekker gezeten toekijken hoe de glaskunstenaars bezig zijn. Onvoorstelbaar wat ze allemaal maken. Het is geen kunstvorm die bij ons interieur past maar het blijft mooi om te bewonderen. Als grote verrassing heeft Ineke voor het avondeten frites gebakken. SUPER en lekker. Een hele enerverende en mooie dag
Dag 5
Vandaag is het de bedoeling dat we naar een ander land gaan dus Frankrijk verlaten en naar Andorra. Een rit van minder dan 200 km maar wel dwars door en in de Pyreneeën. Bij Perpignan wederom, net als eerder deze week problemen om de juiste weg te vinden in verband met omleidingen. Op een gegeven moment rijden we langs een ommuurde plaats die we voor alle zekerheid noteren als “mogelijke bezoekplaats” voor je weet maar nooit. Het is het Dorp Villefranché de Conflent. Even voordat we in Andorra zijn zien we plotseling, na het passeren van de zoveelste haardspeldbocht, heel laaghangende bewolking. Gauw foto gemaakt natuurlijk en even later rijden we in de zeer dichte mist dus ons trekpaardje krijgt er een functie bij…lichten aan overdag. Volgens planning zijn we bij de camping in Canillo. Na wat gegeten te hebben naar de Toerist Info om te boeken voor ons plan van morgen. Ze adviseren ons nog niet te boeken omdat het weer compleet omgeslagen is en het dus maar de vraag is hoe het morgen zal zijn. Hadden we gister nog 28 graden, vanmorgen bij vertrek 24 graden dan bij aankomst hier in Canillo 14 graden. Het oorspronkelijk plan was om hier 3 nachten te verblijven maar aangezien een van de plannen niet door kan gaan hebben maar 2 nachten geboekt. Bedoeling was om naar het unieke uitkijkpunt Tristiana Solar te gaan. Een bijzondere zonnewijzer op 2701 meter hoogte, gelegen vrijwel op de grens Andorra/ Frankrijk. Om er te komen moet je vanuit Ardina Arcalis met een gondellift omhoog en verder met een stoeltjeslift. Helaas zijn die liften in het zomerseizoen pas geopend na 7 Juni. Ineke is er beslist niet rouwig om. Het idee alleen al van een stoeltjeslift zou wellicht iets achterlaten in haar broek. Voor mij ligt dat anders en had het bijzonder graag gedaan. Vanaf onze camping is het 33 km naar het punt waar de liften vertrekken en gezien de kronkels op de kaart lijkt dat ook wel wat. Dus mag ik me uitleven en ons trekpaardje plagen om die weg toch maar gereden te hebben. Als we rond 18.00 uur amper terug zijn op de camping krijgen we een behoorlijke hoosbui. Dus buiten zitten is er niet bij. Vanaf vertrek thuis hadden we het bed gewoon opgemaakt liggen. Nu gezien die regen toch maar omgetoverd tot zithoek.
Dag 6
Gezien de lage temperatuur van afgelopen nacht (2 graden) iets extra op bed gelegd. Nachtrust heeft er niet onder geleden. Als we wakker worden is het gelukkig droog, wel bewolkt maar de zon doet ook al zijn best erdoor te komen. In de loop van de dag zal de temperatuur oplopen tot 15-16 graden. Gezien de plannen die we hebben, waar nogal wat lopen inzit waarvan we niet precies weten hoeveel en hoe stijl voor Ineke wat aangepast gezien de problemen met haar heupen en knieën. Eerst rij ik met de auto naar het dorp om haar af te zetten bij de VVV. Auto teruggebracht naar de camping aangezien parkeren in Canillo vrijwel onmogelijk is. Te voet terug richting VVV-kantoor. Tickets geboekt voor naar Pont Tibetá Canillo en voor uitkijkpunt Roc del Quer
De ‘Pont tibetà’ (hangbrug) van Canillo heeft een lengte van 603 m en een maximale hoogte van 158 m boven de riviervallei ‘Vall del Riu’ (1.875 m boven zeeniveau). Door de breedte van 1 meter kan er in beide richtingen gepasseerd worden.
Het uitkijkpunt De Mirador del Quer is eigenlijk een 20 meter lange loopbrug. Acht van die 20 meter staan op de vaste grond, maar de andere 12 meter strekken zich uit tot in het panoramische uitzicht zelf: dit deel van de loopbrug bestaat uit een uitkragend gedeelte dat in de lucht hangt, waardoor je het gevoel krijgt alsof je zweeft en vliegt. Een groot deel van de loopbrug is gemaakt van transparant glas, wat het gevoel van hoogte en zweven versterkt.
Bij de tickets is busvervoer voor beide plaatsen inbegrepen. Tip voor mogelijk toekomstige bezoekers: Tickets voor de brug zijn NIET ter plaatse te krijgen maar wel bij VVV.
Vanaf bus stop is het ca. 900 meter lopen maar wel behoorlijk stijl over gravel. Het laatste stuk moet je nog de nodige trappen op. Ineke onderneemt nog wel een poging om te voelen hoe het is op de brug maar na ca. 20 meter is het voor haar genoeg. Ton gaat wel, terwijl Ineke heerlijk (nou ja veel wind) op een bankje wacht. ER zijn meer vrouwen die manlief alleen laten gaan. Boven is wel een mini restaurantje waar we wat lekkers kopen voor bij de zelf meegenomen koffie/thee en heerlijk buiten in de zon zitten. Uiteraard weer afdalen naar de bouwstop plaats en die brengt ons richting het uitkijkpunt. Ook daar weer een redelijk stuk lopen om bij het uitzichtpunt te komen. Tip: Hier kun je wel losse kaartjes kopen voor alleen dat punt. Omdat we koffie/thee bij ons hadden met brood heerlijk op een bankje schafttijd gehad. De bus brengt ons weer terug naar het oorspronkelijke vertrekpunt. Omdat Ineke haar ledenmaten al behoorlijk wat overuren gedraaid hebben gaat Ton de auto halen en pikt Ineke later weer op natuurlijk.
Omdat Ton iets opgevangen had dat Tristiana Solar waarover gister bericht wellicht al op 6-6 open zou gaan toch maar even gaan informeren. Dus te voet terug naar VVV-kantoor. Volgens de site klopt de datum maar toch zijn ze zo vriendelijk even te bellen. Inderdaad de gondellift start morgen maar de stoeltjeslift nog niet aangezien er daar nog ca. 1,5 meter sneeuw ligt. Dus dat onderdeel is definitief van de baan.
Dag 7
Vandaag verlaten we Andorra weer om meer naar het zuiden af te zakken. De Spaanse douane is kennelijk van het principe “streep = streep” dus als ik 1,5 meter er voorbij stop moet ik achteruitsteken zodat de streep zich precies voor de voorwielen van ons trekpaardje bevindt. Uiteraard moet de caravan ook geïnspecteerd worden op verboden waren of zoiets. Uiteraard mogen we zonder glimlach van hem Spanje in maar wel nadat hij gevraagd heeft wat onze eindbestemming vandaag is. Ons doel is een camping (Capfun Montblanc Park) vlak bij het historische stadje Montblanc. We boeken er voor 3 nachten aangezien we meer willen gaan bekijken. Het is een knots van een camping. Op en rond de zwembaden lijkt het wel een attractiepark. Het weer doet behoorlijk Spaans aan. In de caravan terwijl ik dit om 16.15 uur zit te typen is het 30 graden. We hebben een groot plek op een gravel ondergrond. Allen Wifi is beperkt tot rond het restaurant en zwembad. Om jullie ten dienste te zijn moet ik daar dus even heen. Vandaag doen we niet veel al zal kok Ineke best weer iets lekkers klaarmaken.