Zondag 21 Juni dag 22
Op deze langste dag van het jaar nog even terug naar gisteravond. Sol heeft nog een verrassingspakketje voor Ineke. Ik heb er totaal geen verstand van maar volgens mij noemen ze het spul voor een gezichtsmasker. Ja, wie mooi wil zien moet er wat voor over hebben. Dan was Rob tegen dat het donker ging worden weer druk met het opzetten van zijn telescoop. Het blijft een imposant ding om te zien. Gauw plaatje gemaakt dat de maan toezicht houdt.
Vandaag de langste dag, zondag en temperaturen van 30+ dus wat doe je dan …….. je doet de was onder het toeziend oog van Antaris. ‘s Middags BBQ op het nieuwe terras. Rob, die zichzelf “BBQ koning” noemt, zei niet waarvan (Frean, Lugo, Galicië of Spanje) heeft het er maar warm mee. Van het formaat koteletten zouden cowboys en Indianen jaloers worden maar lekker en gezellig was het zeker. We zouden ‘s avonds nog op het terras koffie drinken maar toen Rob aan het voorbereiden was werd hij aangevallen door bewoners van een bijennest die van zijn aanwezigheid niet gediend waren en hun steekwapens ook daadwerkelijk gebruikte. Resultaat dus binnen koffie. Gezien de dreigende luchten, gerommel in de verte en onweerradar hebben wij dus maar besloten de voortent maar af te breken zodat hij, mocht het gaan regen, niet nat opgeborgen zou hoeven te worden. Tot donker gelukkig nog geen druppel gevallen en wodan liet zich ook niet meer horen.
Maandag 22 Juni dag 23
Of het komt omdat we vandaag “Camping Frean” dus Rob en Sol verlaten feit is in ieder geval dat Ineke zeer slecht geslapen heeft. We kunnen op ons dooie gemak verder opbreken aangezien we de voortent gisteravond al verwijderd hebben. Regen is overigens uitgebleven. Dat we het heel rustig aan kunnen doen heeft te maken met een korte verplaatsing vandaag en eveneens omdat Rob en Sol vandaag ook weer aan het werk moeten. Tegen 10.30 uur heeft Rob zijn eerste dagdeel er al opzitten en Sol neemt een pauze dus drinken we samen koffie. Voor we om 11.55 uur vertrekken eten we samen nog even een door Sol gemaakte hamburger zodat we niet met een lege maag Frean verlaten. Het afscheid nemen houden we standaard kort omdat dat toch altijd enige emotie met zich brengt. In principe zeg je dan “tot volgend jaar”. Onze rit van een kleine 150 km brengt ons richting Ponferrada. De thermometer geeft al snel 30+ aan maar we gebruiken, om ons trekpaardje iets minder te belasten, geen Airco maar doen het ouwerwets met ARO (Alle Ramen Open). Op de camping aangekomen wacht een niet zo fijne verrassing. Een van de keukenkastjes is opengegaan en er ligt van alles over de vloer. Grootste probleem is echter dat een fles slaolie opengegaan is en de vloer en de matjes doordrenkt zijn. Dat was dus geen leuk opruim karwei. De matjes deponeren we maar meteen in de kliko en worden vervangen door nieuwe die bij de Chinees gekocht waren die eigenlijk bedoeld waren voor de badkamer thuis. Reden genoeg dus om te kijken of we onderweg nog een Chinees tegen komen. Ineke is mede door het slechte slapen en de hitte wat bevangen en doet in de campingstoel een dutje. Van Rob krijgen we bericht dat een van hun hondjes (Antaris) de kluts kwijt is en zoekend ronddartelt op de plaats waar de caravan gestaan heeft. Het blijft ontzettend warm rond 19.00 uur 38-39 graden. Toch besluiten we naar een gebied te rijden waar tijdens de Romeinse tijd op een zeer speciale manier volgens schrijven ca. 2 miljoen kilo goud gewonnen is. Het gebied en plaatsje heet Las Medulas. We gaan echter door via HELE steile weggetjes naar Orellan waar een mooi uitkijkpunt moet zijn. Vanaf een schitterend aangelegde parkeerplaats moet de laatste 600 meter wel gelopen worden via een weg waar een racebaan trots op zou zijn. Het lopen lijkt echter qua zwaarte meer op klimmen en Ineke gaat dat stuk dan ook niet mee. Het uitkijkpunt is nog gloednieuw en het uitzicht is mooi. Het schijnt dat je ook nog via andere paadjes in de bergen kan komen maar dat heb ik maar niet meer gedaan mede gezien het tijdstip en het alleen zitten van Ineke in de auto. Rond 21.00 uur terug op de camping dus koffie en Ineke gaat knutselen. Onderweg trouwens de nodige restanten van bosbranden gezien.
Dinsdag 23 Juni dag 24
Als we tegen 8.00 uur ons bedje verlaten is het al 24 graden. We beginnen, na het eten, beide met water te “spelen”. Ineke doet een wasje en ik de afwas. Even na 10.30 uur rijden we naar Ponferrada om het kasteel van de Tempeliers bezoeken. Om er te komen rijden we dwars door de stad en als we er in de buurt komen geven we ons trekpaardje verkoeling door hem in een ondergrondse parkeergarage verkoeling te geven. De temperatuur loopt al snel weer op. In het kasteel zelf is het goed toeven aangezien meters dikke muren geen warmte doorlaten. Wij vonden het zeer de moeite waard het bezocht te hebben. Na het bezoek aan de overkant snel een terrasje op om heerlijke koffie te drinken. In Spanje weten ze echt wel wat goeie koffie is. Gezien de temperatuur van inmiddels 38-39 graden nemen we er ook lekker koude cola met ijs bij. Niet alleen om op te drinken maar zo’n koud flesje en glas verkoelt ook heerlijk je voorhoofd, nek en armen. Terug naar de auto is ongeveer 1 km lopen. Dat doen we van schaduwbankje naar schaduwbankje en voordat we de garage induiken pikken we nog even een nieuwterrasje. Voor de prijs hoef je het hier zeker niet te laten, wat we toch al niet van plan waren, maar voor 2 cola met ijs en wat erbij betalen we slechts € 5,00. Gezien de temperatuur tegen de 40 graden zit er niets anders dan ons rustig te houden en het inwendige nat. We verzetten de caravan wel een klein stukje. Toen we gister aankwamen hadden we hem meteen in de schaduw gezet maar dat bleef geen schaduw. Terug van het kasteel aangekoppeld, poten in en stroom los met waslijn en al aan de aan de andere kant van de bomen gezet. We laten het koppel wel gewoon aangekoppeld staan aangezien we morgen een verplaatsing gaan maken. Tussendoor gaat Ineke nog even naar het “zwembad” nou ja zwembad…..met haar voeten in een teiltje koud water.
Woensdag 24 Juni dag 25
Ondanks de hitte van overdag ‘s nachts beide heel erg goed geslapen. We doen alles of z’n doeie slofjes aangezien de rit van vandaag van ruim 300 km voor het grootste deel snelweg is. Omdat we wisten dat even voorbij Astorga een mooie supermarkt is die we ook bezocht hrebben op de heenreis. doen we die ook nu weer aan. Voorraad en lekkers moet er immers zijn en vooral veel fris. Na de nodige stops, bij het tanken natuurlijk een ijsje voor Ineke komen we amper 4 km voor de camping een probleem tegen. De weg die wij moeten hebben is afgesloten. Ineke “spreekt” wat mensen aan die aan het werk zijn en met handen en voeten geven die in ieder geval de goede richting aan om er te komen. We hebben dezelfde camping als vorig jaar bij Burgos. Ondanks dat gisteravond nog een extra sluiting op de keukenkastjes gemaakt is ruikt Ineke toch iets als we de caravandeur openen. Deurtjes zijn niet open gegaan maar in een van de kastjes heeft een pot augurken een andere dan staande positie ingenomen dus een andere aroma heeft zich gemeld. Omdat augurken er goed bij blijven zal het voor ons ook wel niet slecht zijn. Op de camping laten we het span wederom gewoon aangekoppeld staan aangezien we morgen verder verplaatsen. Omdat Ineke een telefoontje gekregen heeft dat we op 5 Juli verwacht worden bij een nicht (Nel) die samen met haar schoonzus hun 70-ste verjaardag vieren, moet er natuurlijk nog een en ander geknutseld worden om passende cadeautjes te krijgen. Vakantie of geen het werk moet immers doorgaan.
Donderdag 25 Juni dag 26
Vandaag zullen we Spanje weer gaan verlaten. Vanuit Burgos rijden we richting Pamplona om van daaruit de Pyreneeën in te duiken. Een weg die we inmiddels voor de 3-de keer gaan rijden maar we blijven hem mooi vinden en veel anders zit er trouwens ook niet op om in Saint Jean Pied de Port in Frankrijk uit te komen. En dat is ons doel. Onderweg in een bergdorpje genaamd Faufare worden we opgehouden omdat de weg versperd is met mensen. Deels gekleed in een soort van muziekuniform en deels in andere kledij. Duidelijk is dat er wat te vieren valt maar wat is ons een raadsel. Zolang niemand aanstalten maakt de weg vrij te maken wachten wij maar rustig af. Wij hebben de tijd en zij de lol. Om 14.45 uur passeren we de grens met Frankrijk. We rijden naar de Manucipal camping die vrijwel midden in het stadje ligt. Het is een hele kleine vrijwel zonder enige schaduw. Het bevalt ons niet en we gaan naar de Euro camping even buiten het stadje waar we vorig jaar ook gestaan hebben. In het even dat we stil gestaan hadden op de Manucipal camping geeft de thermometer van de auto 44 graden aan. Uiteraard is het op de camping ook bloedheet maar er is wel een zwembad. We zijn niet de enigen die afkoeling zoeken en wij doen het vandaag nog meerdere keren. Rond 20.00 uur gaan we uit eten in het camping restaurant gewoon op onze pantoffels .We laten ons verrassen door het menu wat bestaat uit een salade vooraf gevolgd door eendenbout met frites en een soort van warme tomaat met een ijscoup na. We zitten heerlijk buiten en krijgen op enig moment gezelschap van een hagedis. Het weer is inmiddels (rond 21.00 uur) wel aan het omslaan. Meer wind en bewolking en Ineke denkt zelfs 1 druppel gevoeld te hebben. Later zijn er nog zeker 9 bijgekomen.
Vrijdag 26 Juni dag 27
Het lijkt wel of we vakantie hebben……………we komen pas om 9.30 uur uit bed. Rond 11.30 uur met de auto naar het centrum van Saint Jean Pied de Port een afstand van zeker 2,5 km. Ons trekpaardje wel in de volle zon moeten parkeren helaas. Vorig jaar zijn we hier ook al geweest met de bedoeling de bakermat van MACARONS te bezoeken. Toen waren we echter zo stom om ca. 80 km. na vertrek erachter te komen dat we niet specifiek gezocht hadden. Dus dat was de reden dat we dit jaar terug op onderzoek uit moesten gaan. Ook al is het weer bloedheet de straatjes in het oude centrum zijn zo smal dat er vrijwel geen zon in komt. Dan is het leuk zoeken zeker als je tussendoor heerlijk milkshakes laat maken. Lekker en verfrissend. We vinden het winkeltje van de Macarons maar kunnen ze niet meteen thuisbrengen. De authentieke lijken op geen enkele manier op de macarons die wij kennen in Nederland. Dat blijken namelijk de zogenaamde Parijse versie te zijn die pas sinds midden 20-ste eeuw “uitgevonden” te zijn. De authentieke bestaan altijd uit een basis van amandelmeel. Je hebt ze in verschillende smaken maar komt het meest in de richting van de macaronikoeken die wij kennen al is het formaat anders. Na nog wat rondgekeken te hebben gaan we terug naar de camping om uiteraard weer het zwembad op te zoeken. Ineke blijft verwoede pogingen doen om te blijven drijven maar het lukt haar niet. O ja ik vergeet nog te vertellen dat ze voor de tuintafel thuis een kleed gekocht heeft het was dan wel niet bij een Chinees. Later bedacht ze dat ze misschien te weinig gekocht had dus moet Liroy (die in ons huis verblijft) nog even de tafel opmeten. Gezien de blijvend hoge temperatuur is koken in de caravan geen optie dus pizza besteld hier op de camping. Dat is wel even minder inspannend. Dan nog even terug naar enkele weken terug. Wellicht weten de aandachtige lezers zich nog te herinneren dat we toen in een Abdij geweest zijn nabij de plaats Montblanc. In het programma verborgen verleden kwam naar voren dat HELE verre adellijke voorouders van Eva Crutzen daar begraven liggen als voormalige machthebbers van Aragon. We hebben toen ook een mailtje gestuurd naar het management van Eva. Vandaag kregen we daar een leuke reactie op terug.
Zaterdag 27 Juni dag 28
Voor sommige zal het eentonig klinken maar vandaag is het weer een verplaatsingsdag. Een korte rit richting het oosten om uit te komen in het plaatsje Laruns. Lange of korte verplaatsing het maakt ons niet uit een koffiestop moet er minstens inzitten. Het plaatsje ligt aan de voet van de Pyreneeën en we hebben camping Gaves gepland. Om er te komen moeten we door HELE smalle straatjes waarvan Ineke denkt dat het niet kan en wellicht ook niet mag. Helaas is bij aankomst de receptie gesloten maar een vriendelijke dame geeft ons de slagboomcode om het terrein op te gaan. We mogen een plaatsje uitzoeken en schrijven later pas in. We hebben een mooi plek enig nadeel is dat er veel vliegen zitten. Beperkte oplossing om ze te verdrijven is om de ventilator voor onze neus op het tafeltje buiten te zetten. Er is ook een zwembad wat we ongetwijfeld zullen gebruiken en er loopt een rivier naast de camping. Ook willen we vandaag nog een plaatsje iets verderop bezoeken maar daarover in het volgende weekverslag meer evenals de reden waarom we hier terecht zijn gekomen. Nu blijft dat voor jullie als lezers nog een verrassing maar ik “moet” vandaag vrij vroeg het weekjournaal verzenden om jullie tevreden te houden maar de wifi hier is beperkt tot de receptie.
