Zondag 7 juni dag 8
Zoals in het vorige verslag al vermeld hadden we op Camping Capfun park Montblanc nabij het stadje Montblanc een heel mooi plekje. Het trouwens een hele grote camping met wel 3 zwembaden etc. De zondag heel relaxt gestart aangezien we pas in de loop van de middag iets zouden gaan bezoeken. Nou ja relaxt……Ineke heeft bedacht dat het vandaag ook wel wasdag kan zijn omdat er kennelijk “vreemde” luchtjes hier en daar tevoorschijn komen. Dus ook de waslijn, die we ooit zelf gemaakt hadden voor aan de caravan, tevoorschijn gehaald. Hier doet zich iets vreemds voor. De waslijnen zijn van plastic. Dat die uit kunnen rekken snappen we maar ie van ons zijn gekrompen (?). Dus moet er wat aangepast worden om de constructie weer passend te krijgen. Daarna gaat Ineke, terwijl Ton wat zit te lezen, doen wat ze thuis ook altijd doet. Jawel knutselen. In de loop van de middag gaan we naar een bijzonder klooster in Vimbido I Poblet. Begin dit jaar hadden we in het programma “verborgen verleden” de uitzending gezien van Eva Crutzen. In haar verre verleden komen heel veel hoog adellijke personen voor waaronder nogal wat koninginnen en koningen. Haar verste voorouders van moeders lijn en dan 27 generaties terug waar koning en koningin van Aragon. Het zijn onder andere die voorouders die in dat klooster begraven zijn. Normaal zou je zeggen liggen maar hun begraafplaatsen zijn hoog in en tegen muren. Het hele complex is trouwens zeer de moeite van een bezoek waard en de mensen die er werken zijn bijzonder gastvrij. Leuke bijkomstigheid is ook nog dat je als senioren korting krijgt. Uiteraard besteden we dat ter plekke aan koffie met wat lekkers erbij. Na wat gerust te hebben waren we van plan om in het campingrestaurant wat te gaan eten maar helaas gesloten.Gelukkig is er ook nog een snack hoek dus een hamburger met frites gaat er ook wel in. Bij een van de foto’s is goed te zien dat het maar goed was dat de poort open stond anders zou het voor Ineke een hele opgaaf geweest zijn om bij de klopper te komen. Trouwens voor vrijwel ieder ander ook.
Maandag 8 Juni dag 9
Gister al gemeld dat het een heeeele grote camping is en dan niet alleen voor caravans, campers en tentjes maar er zijn ook heel veel huisjes. Wat zeker ook vermeld moet worden zijn de sanitaire voorzieningen. Op foto 8 is goed te zien dat Hilton er niets bij is. Iedere doche cabine is behalve voorzien van een douche uiteraard ook voorzien van een wc en apart nog eens een wastafel. Super de luxe dus en ruim. Vandaag stond het stadje Montblanc op de planning en dan met name het oude gedeelte. Heel het oude gedeelte is helemaal ommuurd. Hele smalle straatjes waarbij je soms alleen maar hoger of lager kan komen met trappen. Een heel leuk en gezellig centraal pleintje met wat terrasjes. Uiteraard hebben we daar gebruik van gemaakt. Touristisch is het zeker niet maar zeer de moeite waard te bekijken. De smalle straatjes bieden gelukkig heerlijk schaduw aangezien koperen Nico erg zijn best doet. Mocht iemand ooit deze kant uitgaan het stadje ligt op slechts 3 km van de camping en parkeren is er geen probleem als je tenminste tegenover het politiebureau gaat staan en dan is het nog gratis ook. Na onze tour zoeken we in het nieuwe gedeelte van het plaatsje nog extra verkoeling door een grote supermarkt in te duiken. Daar is het immers altijd koel en even later ons trekpaardje van eten voorzien. De literprijzen van de brandstof spreken ons zeer aan vergeleken met Nederland tenminste. We eten gewoon weer thuis. Ineke maakt een heerlijke salade en bakt spek wat we in de supermarkt even daarvoor gekocht hadden.
Dinsdag 9 Juni Dag10
We hadden ons voorgenomen rustig te starten aangezien er een korte verplaatsing op het programma stond. Nou dat voornemen is aardig gelukt aangezien we pas om 9.00 uur onze eigen rolgordijntjes openen. Normaal met verplaatsingsdagen zijn we dan al onderweg. De rit van vandaag is slechts 114 km en voert ons naar een camping vlakbij het plaatsje Bot. Het is inmiddels alweer snikheet als we daar aankomen en bijzonder hartelijk en vriendelijk ontvangen worden. Het is een echte terrassen camping en zoeken een plaatsje uit waar redelijke wat schaduw is. Of het onze eigen vriendelijkheid was of van de man aan de receptie we zullen het nooit weten maar ondanks dat wij geen kortingskaart hebben krijgen we toch korting. Normaal zegt Ton altijd als je zogenaamd ergens korting krijgt “dan heb je altijd eerder teveel betaald”. Nu is het echte korting dus moeten we weer iets verzinnen om dat weer weggewerkt te krijgen. Als de zon zijn beste werk gedaan heeft en er een heerlijk windje waait lopen we nog een stukje om wat van de omgeving te zien. Morgen staat er op de planning ca. 25 km hier vandaan ook voor ons een verrassing te wachten. We gaan dan mensen ontmoeten die we alleen via de Blog van Rob “kennen”. We kennen ze echter alwel zogoed dat de supermarkt bestelling vanuit Nederland afgeleverd gaat worden met voorop SAMBAL.
Woensdag 10 Juni Dag 11
Als we wakker worden, zo rond 9.00 uur, waarbij we beide onrustig geslapen hebben, is het behoorlijk bewolkt en is het 16 graden. Vandaag is een dag waar we al lang naar uitgekeken hebben. We gaan op bezoek bij Mieke en Carlo die in de Midle of Nowwaer wonen in de gemeente La Fatarella. De aandachtige bloglezers hebben hun namen al vaker voorbij zien komen als reacties op Rob zijn blog maar ook door een aantal verhalen die zij geplaatst hebben op Rob zijn blog onder het kopje “VERHALEN”. dezelfde rubriek waar ook onze vakantie verhalen op staan. Het project hun droom leven heeft ons altijd aangesproken omdat wij zoveel herkennen van de droom die wij ooit geleefd hebben. Enige maanden terug zijn wij zo brutaal geweest om te vragen of zij het soms leuk zouden vinden als wij als onderdeel van onze vakantie bij hen aan zouden komen. De reactie was meteen echt Brabants “Hartstikke leuk en gezellig en welkom natuurlijk”. Uit correspondentie bleek ook dat zij wel wat specifieke Nederlandse boodschappen zouden kunnen gebruiken. Uiteraard zijn wij met dat boodschappenlijstje de Jumbo ingegaan en mochten we vandaag als thuisbrengservice fungeren (vooral Sambal). Mieke had ons ook een specifieke routebeschrijving vanuit een specifiek plaatsje in de buurt (nou ja 10 km verder) vanaf onze camping. Als we in dat plaatsje waren zouden wij dan moeten bellen dan zou Mieke vanuit hun domein naar boven komen lopen naar de openbare weg. Zij zou ons dan opvangen anders zouden we het never en nooit kunnen vinden. Op enig moment raken wij echter de kluts kwijt op een T kruising. Het opgegeven wegnummer vanuit ons belplaatsje gaat naar rechts verder terwijl wij eigenlijk naar links denken te moeten. Diverse keren zijn we alle 3 de richting een eind opgereden zonder Mieke aan te treffen. Dus zat er niets anders op dan maar weer te bellen maar helaas wordt er niet opgenomen. Wat nu? op enig moment stop er een auto met 4 Spaanse jongelui, die vlot Engels spreken, zij denken dat wij misschien pech hebben of zoiets. We leggen uit wat ons dilemma is maar uiteraard weten ook zij daar geen raad mee. Nog terwijl we nog staan te praten belt Mieke ons op, we zijn al bijna 1 uur over de afgesproken tijd. Het blijkt dat zij haar telefoon niet mee had genomen naar haar wachtpost plaats. Blijkt dat we vanaf de T splitsing wel de richting van de genoemde plaats op moeten maar dat stuk heeft een ander wegnummer. Uiteraard bedanken we de Spaanse jongelui bijzonder hartelijk voor hun attend en hulpvaardigheid. Gelukkig na nog ca. 8 km te hebben gereden incl. nog een keer afslaan zien we onze gastvrouw staan in een verder onbewoonde wereld. Zonder de extra hulp hadden we zeker nooit kunnen vinden. We vinden het wel spannend omdat we elkaar eigenlijk niet kennen behalve van wat mailen. Het eerste kleine stukje het onverharde pad op kan nog stapvoets gereden worden maar de kwaliteit van het pad is van een dergelijk kwaliteit van de Frean roader een H-way bij is. Ons trekpaardje vind het eigenlijk ook maar niets. Het laatste stukje moeten we lopen omdat onze trekezel dat zeker niet aan zou durven. Dus doen we dat ook niet we hebben immers nog wat kilometers te gaan deze reis.
Uiteraard leveren we als goede bezorgers eerst de bestelling af met nog wat, al dan niet zelfgemaakte, attenties. We bewonderen alles uitgebreid van alles wat ze de afgelopen ruim 2 jaar reeds gedaan hebben op hun domein van 5,5 ha waarvan werkelijk geen enkel meter vlak is. Ze zijn totaal zelfvoorzienend en hebben ook geen stroom of wateraansluiting. Een gewoon huis mag er niet gebouwd worden volgens de overheid maar ze zijn wel druk met het bouwen van wat ze noemen een “ZOMERHUISJE”. En dat mag dan weer wel. Wij benoemen het liever als een Scandinavisch huis maar ja wij zijn ook geen overheid. Uiteraard zoals Brabanders onder elkaar gewend zijn beginnen we met koffie en wat lekkers erbij. Op enig moment wordt de tafel onder de heerlijk zonwerende pergola meer dan een uitgebreid gedekt en gaan we heerlijk genieten van een BBQ.
Uiteraard tussendoor over van alles en nog wat uitgebreid kletsen. Als wereldleiders naar ons zouden hebben zitten luisteren en hun gedrag aanpassen zou er veel minder ellende op deze aardkloot zijn. Ook komt op enig moment ter sprake dat de ouders van Carlo (toen nog Cees) een winkeltje gehad hebben op de Teteringsedijk in Breda. Laat dat nou bijna naast dansschool Peemen geweest zijn waar wij elkaar hebben leren kennen (1963). Zij konden beide het gezin van die dansschool en laat dat nou net familie van Ineke te zijn. De kinderen van die dansschool zijn achternichten en neef van Ineke (vaders waren volle neven). Omdat we voor het donker thuis op de camping wilde zijn. toch nog een rit van ca. 30 km, nemen we hoe jammer ook, rond 21.00 uur afscheid van elkaar.
Samengevat: “EEN DAG OM NOOIT TE VERGETEN”.
Donderdag 11 Juni (dag 12)
Nu komen er 3 opeen volgende dagen van verplaatsing aan om uiteindelij kbij Domein Rob en Sol uit te komen en daar de boel “onveilig” te gaan maken. Normaal valt er nooit zoveel te vertellen tijdens verplaatsings dagen maar vandaag toch wat opvallende dingen. Bij aankomst afgelopen dinsdag in Bot had de receptionist gezegd “ betaal maar bij vertrek op zoiets”. O.K. ons maakt het niet uit. Gisteravond laat thuis receptie gesloten dus konden geen stageld kwijt. Vandaag willen we voor onze doen vroeg vertrekken aangezien we een rit van ca. 350 km voor de boeg hebben. Om ca. 8.00 uur staan we aangekoppeld en wel bij de receptie maar blijkt dat die pas om 9.00 uur open gaat. Een uur wachten zien we niet zitten maar zonder te betalen vertrekken eigenlijk ook niet. Iets gratis krijgen vinden vinden we normaal wel leuk maar dit heeft niet met krijgen te maken. We besluiten te gaan en later wel contact op te nemen. Na caz. 2 uur gereden te hebben willen we net een parkeerplaats oprijden om koffie te drinken als Rob belt. OOk hij zit aan de koffie op zijn werk. Zomaar even bijkletsen en nu konden meteen de hartelijk groeten van Mieke en Carlo overbrengen. Natuurlijk ook even verteld van het onbetaald wegrijden. Na dat gesprek meteen de camping gebeld en een en ander uitgelegd. Volgens de receptioniste geen enkel probleem en wordt het zeer gewaardeerd dat wij zo snel contact opnemen. Ze sturen ons wel een nota via mail en dan komt alles goed. Ons schuldgevoel is meteen over. Bij het naderen van Zaragosa zien we een mooi groot ooievaarsnest op een mast zitten. Binnen enkele kilometers hebben we er minstens 50 gezien tot wel 5 stuks in 1 mast. In Zaragosa rijden we een klein stukje verkeerd maar dat komt omdat onze navigatie, die we altijd Truus noemen, al wat op leeftijd geraakt is. Waar zij zegt een rotonde voor ¾ te moetene nemen blijkt nu de weg onder de rotonde door te gaan. Maar ja ons Truusje is al 10 jaar oud en heeft nooit een facelift gehad duds kan ze ook niet snappen dat er in die tijd weleens wat veranderd aan het wegennet. In Abajar aangekomen bij de geplande camping blijkt de receptie gesloten te zijn. Ton loopt een rondje om te kijken of hij ongevraagd een plekje ziet. Nergens ziet hij caravans of campers staan van pasanten maar wel heel veel caravans met vanalles erop en eraan. Ook zijn er totaal geen mensen te bekennen. Het geheel doet een beetje Ford Oranje aan van weleer. We kijken van Ineke (Ton heeft niet zo’n modern ding, en zien verderop aan die weg nog een camping. Dus daar maar heen. Bij het naderen herkennen we een en ander en blijkt dat wij ooit eerder hier gestaan hebben. We zoeken een mooie plekje onder dennenbomen en laten de caravan weer aangekoppeld staan dat scheelt weer werk van af en aankoppelen. Tijdens het eten (klikejesdag) krijgene we bezoek van een hele mooie vogel. We weten niet precies wat het is maar het heeft wat weg van een combinatie van een ekster en een vlaamse gaai. Na wat brood strooien komen er meer en schieten wat foto’s. Tijdens het eten gebeurd er nog iets. We hebben vaak van die kleine kuipjes appelmoes die je moet ontdoen van het zilveren afdekvelletje. Ineke zegt tegen Ton “laat mij het maar doen anders mors je misschien”. Dus doet zij het voor met als resultaat dat een deel van haar campingstoel onder zit. Lachen natuurlijk. Maar ja lachen en binnenlepelen in eigen mond gaat niet altijd samen dus haar net uitgewassen blouse mag ook meedoen. Dus alles bij elkaar een dag van niet alleen simpel verplaatsen van de ene naar de andere camping maar ook nog wat gebeurtenissen.
Vrijdag 12 Juni dag 13
De voorlaatste etappe om in Fran aan te komen. Gepland staat een rit van ca. 310 km. We worden beide al voordat we op willen staan een paar keer wakker. Ja geloof het of niet we hebben het koud. Het is slechts 12 graden in de caravan en we zijn te lui om iets meer op ons te leggen. Omdat we aangekoppeld gestaan hebben is het opbreken een fluitje van een cent. Als we via coördinaten de plaats van bestemming ingeven komt er een melding dat de exacte plaats “onbereikbaar” is. Nou ja we zien wel. De rit verloopt voorspoedig. Het eerste stuk tot Burgos is een schitterend mooie stuk om te rijden door vooral bosgebied. Vanaf Burgos is het is het snelweg waar de navigatie aangeeft om na 110 km af te slaan. Voor een bestuurder zijn dergelijke stukken altijd saai om te rijden. Ineke laat, wat wel meer gebeurd, gewoon haar rolluiken zakken en vind het wel best. Als ze op enig moment weer bij haar positieven komt verbaasd ze zich dat de afstand best wel snel overbrugt is maar ze heeft dan ook ca. ¾ uur geslapen als een os. Natuurlijk pauzeren we af en moet er koffie getankt worden en gegeten. Deze keer is het wel een “te gekke” lunch (zie foto). Voor ons natuurlijk en het trekpaardje krijgt iets anders. Als we dicht in de buurt van onze bestemming komen laat de navigatie geen route meer zien alleen knipperd er iets wat de plaats van de bestemming zou moeten zijn. Dan gebeurd er iets raars. Onze navigatie is ingesteld op vermijden van tolwegen maar plots staan we voor slagbomen om een ticket te krijgen. Terug kan ook niet meer. Onvoorstelbaar maar amper 200 meter verder nemen we een afslag en moeten we de ticket invoeren. Voor de prijs van € 1,75 hebben we 200 meter afgelegd. Nog steeds knipperd er iets in het navigatiescherm en proberen zo dicht mogelijk bij dat punt in de buurt te komen. Dan zien we een bordje camping waarvoor we linksaf moeten slaan en rijden een onverharde weg in. Beide herkennen we dit weggetje als zijnde de toegangsweg naar een camping waar we al eens eerder gestaan hebben. Op vrijwel dezelfde plek als de vorige keer zetten we ons span aangekoppeld en wel weg. Wel toevallig dat we 2 dagen achter elkaar zonder het vooraf te beseffen op een al eerder gebruikte camping aankomen. Was het vanmorgen 12 graden bij het opstaan dan is het op de camping inmiddels 31 graden. Ja verschil moet er kennelijk zijn. Na even rust gaan we toch nog even naar een supermarkt aangezien de proviantkast toch ook op peil moet blijven. We moeten zelfs na 2 supermarkten aangezien ze in de eerste geen yoghurt hebben en als dat er niet is raakt Ton van slag (ha,ha).
Zaterdag 13 Juni dag 14
Op naar Frean voor de laatste 250 km. Van de rit erheen valt weinig te melden. We zijn rond 9.45 uur vertrokken en zijn met een welbekende tussenstop voor koffie, dit keer zonder eitje, rond 13.30 uur in Frean aangekomen. We staan vrijwel onverwacht voor de deur maar “Fort Frean” is dermate beveiligd dat ze ons het laatste stukje vanaf de weg toch aan zien komen lopen. Altijd weer leuk om elkaar na zo’n lange tijd weer te zien. Uiteraard hoort er ieder jaar bij dat wij niet alleen Nederlandse supermarkt artikelen meenemen en af moeten leveren maar ook allerlei cadeautjes van onszelf maar ook van anderen die dat meegeven. Omdat het nu al een behoorlijk gewicht was om met een temperatuur van 33 graden te gaan sjouwen vanaf de campingplaats naar beneden. Dus was er een “geheime” afspraak gemaakt tussen Rob en Ton om alles te laden in zijn kruiwagen met rupsbanden en Ineke mocht ook meteen mee net als vorig jaar in een gewone kruiwagen. Soms zijn volwassenen net kleine kinderen. In de loop van de avond gaat het onweren en regenen maar voordeel daarvan is dan weer wel dat het afkoelt.
