Vrijwel iedereen maakt of heeft het weleens meegemaakt dat je op vakantie, waar ook ter wereld, iemand tegenkomt die iets met je eigen land, je woonplaats of iemand die je gezamenlijk kent te maken heeft. Standaard hoor je dan “hoe is het toch mogelijk”. Het wordt al wat gecompliceerder als er meerdere dingen tegelijk samen vallen. Als je het dan zelf niet meegemaakt hebt zou je al gauw denken: het is een verzonnen verhaal.
Recentelijk waren Ineke en Ton van den Wijngaart uit Etten-Leur in Chili op vakantie om wat meer van het land van hun schoondochter te weten te komen en te zien. Specifiek waren ze vooral ook benieuwd naar het stuk grond (3 ha.) wat enkele jaren geleden hun zoon en schoondochter, die samen in Breda wonen, in het merengebied van Chili gekocht hebben met het idee om daarop ooit een huis te bouwen en daar te gaan wonen. Uiteraard kozen Ineke en Ton voor een verblijf ergens in de buurt van die grond om zodoende de omgeving goed te leren kennen. Om daar te komen vlogen ze van Amsterdam naar Santiago (reistijd 27 uur) om van daaruit in hun huurauto(tje) nog ruim 800 km naar het zuiden af te zakken naar het plaatsje Choshuenco gelegen aan het Lago Panguipulli. Na een paar dagen de eerste indrukken te hebben opgedaan, zouden ze naar het plaatsje Catripulli gaan wat ca. 160 km noordelijker gelegen was. In dat plaatsje woont een zus van hun schoondochter en op die bepaalde dag zou een deel van de Chileense familie vanuit Santiago daar ook zijn inclusief hun zoon en schoondochter die ook op vakantie daar waren.
Nu is 160 km aan de flanken van de Andes waar ook nogal wat al dan niet actieve vulkanen liggen iets anders als even 160 km snelweg in Nederland rijden. Na ongeveer 60 km gereden te hebben moesten ze net buiten het regio plaatsje Panguipulli ergens links afslaan. Precies daar staat er een carabinieri (politieagent) die zwaaiende gebaren maakt. Niet echt een stopteken maar toch. Ton en Ineke stoppen omdat ze niet goed weten wat ze moeten doen. Is of was het nu wel een stopteken of niet. In Chili kom je nogal wat politie tegen die er vaak uitzien of dat de oorlog nog moet beginnen en de wetgeving staat bekend als streng. Ze stoppen dan ook om niet het risico te lopen dat ze achtervolgd zouden gaan worden met alle gevolgen van dien als je een stopteken negeert.
De communicatie verloopt stroef (maar dat zijn Ineke en Ton al gewend) aangezien zij nauwelijks Spaans spreken en daar vrijwel niemand Engels. Duidelijk wordt wel dat het geen stopteken was wat de agent maakte maar het blijkt een verzoek te zijn om mee te mogen rijden (dus het was liften). Hij wilde graag naar de ca. 60 km verder gelegen plaats Villarica. Omdat zij daar toch door zouden komen werd plaatsgemaakt in de auto en werd de rit vervolgd. Gelukkig kun je tegenwoordig op mobieltjes ook vertalen en de agent vertaalde steeds iets in het Engels en kon Ineke het lezen. Ton moest uiteraard zijn aandacht op de weg houden. Op een enig moment maakte de agent duidelijk dat hij op weg was naar een vriend/collega in Villarica die goed Nederlands sprak. Daar komt het eerste “toeval” om de hoek kijken. Eerlijk is eerlijk maar je denkt al gauw “dat zal wel”. Even later krijgt Ineke de telefoon weer in haar handen gedrukt en wordt duidelijk dat zijn vriend aan de lijn is. Ineke begroet hem in haar beste Spaans met Ola waarop de andere kant met foutloos Nederlands reageert met “hoe gaat het met u mevrouw”. Er ontwikkelt zich een geanimeerd gesprek waaruit blijkt dat de man 25 jaar in Nederland gewoond en gewerkt heeft. Overduidelijk blijkt dat de vriend van de agent dus echt wel goed Nederlands spreekt. Op enig moment vraagt de Nederlands sprekende man waarheen we op weg waren waarop Ineke zegt naar Catripulli. Vanuit Villarica gezien nog ongeveer 40 km verder. De man vraagt of we soms ergens voor het dorpje zelf moeten zijn waarop Ineke bevestigend antwoordt. Vervolgens zegt de man dat we bij de politiepost daar rechtsaf moeten slaan en dat na ongeveer 150 meter daar onze zoon en schoondochter ’s morgens de Nederlandse vlag opgehangen hebben als herkenningspunt voor ons. Dat had hij namelijk eerder die ochtend gezien. Ineke ’s mond valt open van verbazing aangezien dat namelijk vooraf met zoon en schoondochter afgesproken was omdat het anders moeilijk of niet te vinden zou zijn waar ze precies moesten zijn. Een dergelijke samenloop van omstandigheden krijg je echt niet verzonnen. Hoezo, toeval bestaat niet?
Door Ton van den Wijngaart