Laat ik beginnen dat de vakantie van Sol en mij er weer op zit. Onze vakantie begon iets meer dan een week geleden, toen Sol jarig was en ik haar ouders in Ourense op het station op ging halen. Al was de verrassing er af (zie vorige blogpost) het was niet minder leuk natuurlijk.
Vrijdag hebben we niets gedaan.
Zaterdags moest ik in de ochtend werken en wilden mijn schoonouders niets doen. Ik heb na mijn werk de laatste vrachtjes hout uit het bos gehaald met de kruiwagen op rupsbanden. Ik denk dat we genoeg hebben om de winter door te gaan komen. Hier en daar moet ik nog wel wat takken opruimen en misschien kom ik nog ergens een omgevallen boom tegen die we ook op kunnen stoken. Maar dat is voor een andere keer.
Zondags zijn we ook nergens naartoe geweest. Mary, Xavier, Maria en David zijn komen eten. Sol en ik hebben niet veel hoeven doen, alles is door mijn schoonmoeder gedaan. Die vindt dat leuk en het was haar beroep. Lekker gegeten dus.
Maandags zijn we in de loop van de ochtend naar Allariz gegaan, een mooi stadje niet al te ver bij ons vandaan. We kwamen rond etenstijd aan en zagen een bord met de nog oude prijs voor een dagmenu, 11 euro, tegenwoordig is het op de meeste plaatsen 15 euro. Maar dat hebben we geweten. Eerlijk gezegd was het eten volgens mij ook uit de tijd van de 11 euro. Maar goed. Na een rondje door de stad en het park was het tijd om koffie te drinken. Koffie voor mij en mijn schoonmoeder en Sol en haar vader een thee, thee met een smaakje? …thee met een smaakje, wij hebben alleen gewone thee. Misschien iets lekkers bij de koffie en thee? Nee, want daar vraagt hier niemand om. Nou dan gewone thee en koffie. Sol en ik zijn nu 4 of 5 keer in Allariz geweest, de volgende gast bij ons in huis gaan we iets anders laten zien. Wij kennen het nu wel.
Dinsdag weer een rustdag, ik ben lekker wat aan het prullen geweest, maar we zijn nergens naar toe geweest.
Woensdag… Tja, vaak is het hetzelfde. Je hoort van mensen die ergens geweest zijn hoe mooi het is en dat je er echt naartoe moet. Het is een beetje hetzelfde als de reisbrochure waar je midden op een zomerse dag een mooie waterval ziet. Alleen in de zomer is er minder water en dus geen waterval. Zo is het, wat ons betreft ook, met Playa de la Catedrales in het noorden van de provincie Lugo. Mooie foto’s op internet, mooie verhalen, maar wij zijn voor niets gereden. Er was geen Kathedraal te zien op het strand. Voor de duidelijkheid; het gaat hier niet om een grote kerk op het strand, als je het mij vraagt zijn het meer bogen met openingen in de rotsen van de kust, uitgesleten door het water. Wij zagen dit, zoals op de foto’s, mooi, maar daar hadden we liever geen 160 kilometer voor gereden.
We hadden dit verwacht, zoals de foto hieronder, zoals ik die maakte op een strand in het zuiden van Portugal.
Omdat we toch iets wilden doen zijn we naar Ribadeo gegaan, dat is een mooie stad. Het was markt dus daar hebben we inkopen gedaan. Na een rondje zijn we gaan eten. Daarna zijn we terug gereden.
Donderdag. Weer er een rustdag voor Sol en mijn schoonouders. Voor mij echter niet! Op de begane grond, onder onze slaapkamer en woonkamer zijn twee stalletjes. Een daarvan is lang geleden al eens schoongemaakt. Nu is het eindelijk tijd om hem op te gaan vullen met zand zodat er ooit een betonvloer op kan. In de buurt kan ik gratis witte grond halen. Daarvoor heb ik wel een tractor en een aanhanger nodig en een tractor met een laadschop. Eindelijk was alles en iedereen beschikbaar. Want had ik een tractor, dan was er geen aanhanger, had ik dat wel, dan was Xavier met zijn tractor en laadschop weer niet beschikbaar. Enige was wel dat ik s’morgens moest gaan werken zo dat een ander met de tractor een grote aanhanger kon gaan halen. Rond vier uur in de middag was het dan eindelijk zo ver. Ik met de tractor en de aanhanger en Xavier met zijn tractor vertrokken we naar de plaats om de grond te gaan laden.
Eerst was het mijn bedoeling alles op de camping te dumpen. Maar met het idee dat over een maand of twee er een caravan moet staan, leek het mij daarom beter een andere plaats te zoeken, waar het overigens ons verder niet in de weg ligt. Punt was alleen dat ik over een wei van een ander moest. Maar bij navraag was dat geen probleem. Ander punt was dat ik a) nog nooit met zo’n zware vracht gereden had en b) dat ik de wei van de buurman achteruit bergaf in moet rijden. Maar het ging allemaal goed. Daar waar ik alles wil dumpen was ook nog iets, daar loopt het namelijk weer op en ik moet het ook weer achteruit voor elkaar krijgen. Na twee ladingen heb ik voorlopig genoeg om een stalletje te vullen en er is genoeg voor het ophogen van de vloer in de ruimte waar de bijkeuken moet komen. En anders ga ik nog wat bij halen.
De eerste lading heb ik al in het stalletje gedumpt, maar dat was meer voor de foto’s voor deze blogpost.
Vrijdag’s zijn we naar Ponferrada gegaan. Een stad op 2 uur rijden van ons in de regio Castilla y Leon. Niemand heeft ons ooit iets verteld over Ponferrada, in tegenstelling tot de Catedrales op de Playa. Ik had wel eens een foto gezien, maar eigenlijk zijn we gewoon gegaan. Veel meer dan schitterend kan ik niet zeggen. Een groot kasteel van de Tempeliers die er ooit huisden. 6 euro entree en ben je minimaal 20 jaar ouder dan mij, dan mag je binnen tegen gereduceerd tarief. Wat mij betreft een aanrader voor wie toch in de buurt is. Castillo de Los Templarios de Ponferrada
De prijs van een dagmenu is echter, daar waar wij aten, wel wat duurder dan de 11 euro die we in Allariz betaalden. Maar het eten was ook vele malen beter. Na het eten nog een wandelingetje gemaakt door de (oude) stad en na nog een keer koffie zijn we weer naar huis gegaan.
Vandaag, zaterdag, was het voor mij weer een gewone werkdag. Na het werk in de stal zijn we in Ourense gaan uiteten. Niet voor een dagmenu, want dat hebben ze niet in dat restaurant.